VERTRAGING IN DOORGANGSRUIMTE


Openbare ruimte beïnvloed ons allemaal. Het is de plek waar we uitgroeien tot een gemeenschap. Maar openbare ruimte vandaag de dag heeft de neiging secundair te worden aan de sociale media.

Met dit onderzoek heb ik geprobeerd een fenomeen te duiden; het tijdgebrek waaronder we collectief lijken te lijden en de haast waarmee wij ons door het leven spoeden. De moderne mantra van druk, druk, druk lijkt ons te beheersen.

Het vernieuwde station van Zwolle lijkt hier aan bij te dragen. De vernieuwing mist een verbinding met de mens. Een rare gewaarwording, bedenkende dat architectuur per definitie menselijk is. In dit onderzoek heb ik me afgevraagd hoe het station als een sociale en rituele ruimte behouden en versterkt kan worden met inachtneming van de huidige eisen en ontwikkelingen. Hoe alledaagse routines van reizen en wachten en minder alledaagse rituelen als afscheid nemen, verwelkomen, feest vieren of demonstreren, zich kunnen hechten aan specifieke plekken in de stationstunnel. Het station heeft misschien geen politieke, maar wel een maatschappelijke betekenis voor de stad. Het is zowel een doorgangsroute voor forensen en bezoekers als een plek voor collectieve rituelen: een ontmoetingsplek, een hangplek of in sommige gevallen een toeristische bezienswaardigheid. Dat het vertragen hier gaat om een vorm van communicatie is door dit onderzoek voor mij duidelijk geworden.